Nederlandse hardheid

Het is bijna drie jaar na mijn stap in de wereld van de mensen met pech. De mensen waarbij het allemaal net niet wilde lukken. Mensen wiens leven weer op de rails gezet kan worden, zij het met een beetje hulp van buitenaf. Ik heb het niet over de hulp van instanties, en niet over degene waarvan dit hun werk is.

Ik heb het over jou. Jij als werkgever, werknemer, verhuurder of vage kennis. Dit is geen donatie spotje en geen vraag om directe actie. Dit is mijn verbazing over de Nederlandse hardheid.

Wanneer het moment zich voor doet, kan jij uit angst, twijfel of egoïsme, een trede van iemands ladder eruit rukken, en hem of haar de weg naar boven ontnemen. Of je laat die trede zitten, zoals je voor bijna ieder ander zou doen. Het is niet eens nodig om een hand te bieden. Klimmen doet hij of zij zelf wel.

Wie geen onderdak of werk heeft wordt uiteindelijk niet gered met kleingeld en soepjes. Ze kunnen uit het dal komen door mensen die ze een kans gunnen. Kans op een baan, op een huis, op een partner. Denk hier aan, de volgende keer dat je de mogelijkheid hebt om iemand die kans te bieden.

Bovenstaande is gericht aan iedereen, maar in het bijzonder aan degene die op basis van de informatie op dit blog bij iemand een trede heeft weggerukt.

Column: Geef ze een dak, geen geld voor een dak

Er wordt vaak verbaasd gereageerd op de hoogte van een daklozenuitkering. Daklozen hebben recht op een uitkering van ongeveer 600 euro per maand. De mensen die dak- of thuisloos zijn hebben vaak het probleem dat ze niet met geld om kunnen gaan  (wegens psychische omstandigheden) of een dure verslaving hebben. Van de gemeente krijgen die mensen hun 600 euro elke maand en voor de rest zoeken ze het maar uit. Geld in een bodemloze put gooien als je het mij vraagt. Lees verder